SuksitSripitchayaphan

ปีหมาไฟ (Firefox?) ผ่านไป ปีหมูทองเข้ามาแทน… ใครที่ดวงอาจจะดูแย่ๆ ในปีที่แล้ว ก็ขอให้ดีขึ้นในปีนี้ คิดการใดก็ขอให้สำเร็จลุล่วงได้แบบ “หมูๆ” เงินทองไหลมาเทมา สุขภาพแข็งแรงกันทุกคนนะครับ

มานั่งนึกย้อนถึงปีที่ผ่านมา สำหรับผม ถือว่าเป็นปีแห่งการเริ่มต้นก็ว่าได้ ตั้งแต่ต้นปี อยู่ดีๆ เพื่อนที่ทำงานก็ชวนไปสมัครเรียน ป. โท ที่เกษตร (เคยพูดไว้เมื่อปลายปีก่อนนู้น ว่าอยากเรียนต่อ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้) ส่งใบสมัครกันก็เกือบๆ วันสุดท้ายแล้ว สอบเสร็จ ก็มานั่งคิด จะเอาเงินที่ไหนเรียนล่ะเนี่ย เทอมละสี่หมื่นห้า… ก็พอดีมีจดหมายเวียนในที่ทำงาน ว่ามีทุนให้เรียน 2 ทุน ยังนึกในใจ โห… อะไรมันจะพอดีขนาดนั้น เลยสมัครขอทุนไปทั้งคู่ ปรากฏว่า แป้ก! ไอ้ 2 ทุนนั่น คนอื่นได้ไปหมด แต่กลายเป็นว่า มันมีทุนสำหรับผู้บริหารเหลืออยู่ 7 ทุน เค้าเลยเอามาแบ่งครึ่ง ได้เป็น 14 ทุน ให้คนที่สมัครขอทุนที่เหลืออยู่ เลยได้อานิสงส์มาด้วย… หุหุ :em44:

ประมาณกลางปี ก็ได้มีโน๊ตบุ๊คเป็นของตัวเองเครื่องแรกในชีวิต มันคือ Dell Inspiron E1505 แถมใจกล้าโคตรๆ สั่งมาจากอเมริกา แล้วฝากเพื่อนที่เพิ่งเรียนจบ หิ้วกลับมาทันเปิดเทอมพอดี ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งลุ้น ว่าแบตจะไม่ระเบิด + มันจะไม่เจ๊ง เพราะต้องส่งไปเคลมที่มาเลเซีย :em12:

พอเริ่มเรียน ก็มีเรื่องที่ไม่เคยคิดเกิดขึ้นอีก — ผมต้องติวให้คนอื่น!! :em08: สำหรับบางคนคงไม่แปลก แต่สำหรับผมที่เป็นแก๊งค์หลังห้องตอน ป. ตรี (นั่งอยู่กะพวก romerun, pittaya, dae, accblue, ฯลฯ) เรียนแค่พอเอาตัวรอดได้ ไม่เคยติวใคร มีแต่ไปให้เค้าติว อืมมม มันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่จริงๆ ต้องพยายามอ่านทำความเข้าใจมาก่อน เพื่อจะเอามาอธิบายคนอื่นต่อได้ และหลายๆ ครั้งที่นึกว่าเข้าใจแล้ว แต่กลายเป็นว่าไม่สามารถอธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้ บางครั้งก็หงุดหงิด มันจะถามอะไรกันนักหนาว้าาา กรูก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว๊อยยย :em40: แต่ก็ดี เป็นการฝึกความอดทน และฝึกความสามารถในการสื่อสารไปในตัว :em35:

ส่วนตอนสอบยิ่งแล้วใหญ่ เกิดมาไม่เคยโกงข้อสอบ หันไปถามใครก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิด แต่ชั่วโมงนี้ จะมีคนหันมาถามตลอด ถ้าไม่ตอบคงไม่ดีเท่าไร จะถูกมองว่า “กั๊ก” ทั้งๆ ที่จริงแล้วคือป๋ม “กลัว”… แต่ก็ตื่นเต้นดี แล้วก็รู้สึกดี!? ว่าเราก็เป็นที่พึ่งของคนอื่นได้เหมือนกัน อิอิ :em02:

ทำไมพูดไปพูดมา มีแต่เรื่องเรียนหว่า… ช่างมัน ต่อๆ :em42:

เรียนโท ก็เหมือนกับได้เข้ามาสู่สังคมใหม่ ที่คนส่วนใหญ่ในห้องจะเรียกเราว่า “พี่” โอยย ฟังแล้วช้ำ ทั้งๆ ที่ตอนอยู่ที่ทำงาน ผมจะเรียกคนอื่นว่า “พี่” ตลอด อาจจะเพราะผมนั่งกับกลุ่มพี่ๆ ที่อายุเฉลี่ย 30+ ละมั้ง หรือแก่จริงๆ หว่าเรา เพิ่ง 26 เองนะ ม่ายยยยย! :em11:

จริงๆ คือจะบอกว่า การเรียนโท มันทำให้ผมรู้สึกว่ายอมรับคนอื่นได้มากขึ้น เพราะแต่ละคนที่เข้ามาอยู่รวมๆ กัน จะมีความสามารถ ความชำนาญแตกต่างกันไป ถ้าเป็นที่ทำงาน ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่เรียนจบมาด้านเดียวกัน ทำงานคล้ายๆ กัน มันจะเหมือนว่า ต่างคนต่างทำงาน และแข่งกันอยู่กลายๆ แต่สังคม ป. โท จะทำให้เราเปิดใจ ยอมรับความสามารถของคนอื่นมากขึ้น และเน้นการพึ่งพากันมากกว่าการแข่งขัน ประมาณว่าคนนี้ถนัดเรื่องนี้ อีกคนถนัดอีกเรื่อง มารวมกลุ่มกัน ช่วยกันทำงาน ก็จะได้มุมมอง และ solution ที่หลากหลายกว่าเดิม

นอกจากนี้ ยังรู้สึกว่าผมจะเข้าใจโลกมากขึ้น เพราะแต่ละคนที่เรารู้จัก จะมีนิสัย และประสบการณ์ที่แตกต่างกัน การที่เราได้รู้จักคนมากขึ้น จะทำให้ได้เจอ หรือได้ฟังเรื่องราวแปลกๆ ที่ชั่วชีวิตนี้เราอาจไม่ได้เจอกับตัวเอง ยิ่งเรื่องเกี่ยวกับคน ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน หรือในชีวิตประจำวัน มันมักจะมีเรื่องให้แปลกใจได้ไม่รู้จักจบสิ้น :em34: ทุกวันนี้ประโยคที่ผมคิดอยู่ในใจเสมอๆ คือ “เอี้ย คนแบบนี้ก็มีด้วย”

ยังไงปีนี้ ก็จะตั้งใจเรียนให้จบ เอาความรู้ + ประสบการณ์ที่ได้ มาใช้ในการทำงาน (หัวหน้าคร้าบบบ อ่านอยู่ใช่มั้ย :em33:) และคงต้องวางแผนแบ่งเวลาให้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็น เรื่องงาน/เรื่องเรียน/เรื่องส่วนตัว ตอนนี้มันปนๆ กันไปหมด แต่ต่อไปคงจะดีกว่านี้

Happy New Year! ครับ